‪NETFLIX ขอเสนอ
‪ไปเลย ไปๆ !
‪ขับไป !
‪เร็วเข้า !
‪ขึ้นมา !
‪เมห์ดี !
‪เวรเอ๊ย !
‪พวกเวร !
‪เมห์ดี !
‪มาเร็ว !
‪- เมห์ดี ! ‪- ขยับไม่ได้
‪- เมห์ดี มาเร็ว ‪- ไม่ไหว ทิ้งฉันไว้ ฉันลุกไม่ได้
‪- ลุกขึ้น ! ‪- ไม่ไหว ทิ้งฉันไว้เถอะ
‪เมห์ดีอยู่ไหน
‪เขาโดนยิง
‪อย่าขยับ !
‪(สิบห้าปีต่อมา)
‪ให้ตายสิ เป็นไงบ้าง
‪หล่อเหมือนเดิมเลยนะ
‪- นั่งเครื่องสบายไหม ‪- ก็ดี
‪ดูนายสิ
‪ส่งมาให้ฉัน
‪- นั่งฝั่งนั้น ตรงนั้น ‪- ฝั่งนั้นเหรอ
‪เหมือนที่อังกฤษ
‪- ที่นี่เหมือนสวรรค์บนดิน ‪- ฉันก็ได้ยินมา
‪ไม่นานนายก็ชิน
‪โอเคนะ
‪นี่ชอน โนม และภรรยาฉัน
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีครับ
‪ไปเถอะ
‪นี่ต้มยำกุ้งค่ะ
‪เป็นอาหารท้องถิ่นของไทย
‪เป็นซุปกุ้ง ระวังด้วยนะคะ ‪มันเผ็ดมาก
‪ใช้ช้อนตัก
‪คุณพูดฝรั่งเศสเก่งนะ
‪ขอบคุณค่ะ พ่อฉันเป็นคนไทย ‪แม่เป็นคนสวิตเซอร์แลนด์
‪อย่างนี้นี่เอง
‪นึกว่าน้องชายผมสอนเสียอีก
‪ผมถึงประหลาดใจ ‪เพราะเขาเรียนไม่เอาไหนเลย
‪นั่นทอดมันกุ้ง เป็นเค้กกุ้ง
‪- กินกันแต่กุ้งเหรอ ‪- เปล่า
‪มีทุกอย่างนั่นแหละ ‪ชีสฝรั่งเศสก็มี
‪ฉันคงไม่ต้องบอกนายว่า ‪นี่ก็เป็นบ้านของนายด้วย
‪ฉันรู้
‪พระเจ้าช่วย
‪ขอตัวนะคะ
‪ต้องพาเด็กขี้ซนไปอาบน้ำก่อน
‪มานี่ มากับแม่เร็ว
‪เจ้าตัวน้อยขี้ซน
‪ไปหาสาวสวยแบบนี้มาได้ยังไง
‪เราเป็นคนฝรั่งเศสนะ ไม่ใช่พวกอาหรับ
‪เขาไม่ได้มองเราเป็นผู้ก่อการร้าย ‪มันต่างกัน
‪พ่อเธอเป็นนักธุรกิจใหญ่
‪นิสัยแย่ เราไม่พูดไม่จากัน ‪เขาไม่เคยยอมรับฉัน
‪ฉันก็แค่ฝรั่งคนหนึ่ง
‪อย่างน้อยฉันก็มีเงิน
‪ฝรั่งอะไรกัน
‪หมายถึงชาวต่างชาติกระจอกๆ ‪คนฝรั่งเศส
‪แต่ส่งผลดีกับธุรกิจ มีคนคุ้มครอง
‪พี่ชายต่างแม่ของเธอ ‪เป็นผู้บังคับการภูธรจังหวัดภูเก็ต
‪ไม่คิดเลยว่าจะเป็นนักธุรกิจ ‪และทำงานให้ตำรวจแล้ว
‪ไม่ใช่แบบนั้น
‪ฉันเลือกพี่เขยของตัวเองไม่ได้ ‪แต่ขอบอกเลยว่าที่นี่น่ะ
‪การมีคนคอยคุ้มกะลาหัว
‪ทำให้ชีวิตง่ายขึ้น ‪ต้องให้พวกเขาช่วย
‪- จุ๊บๆ ‪- ดูง่วงมากเลย
‪มาเร็ว
‪จุ๊บคุณลุงด้วย
‪ฝันดีนะ
‪ดูสิ เด็กๆ ง่วงมาก
‪มาเร็ว
‪เด็กๆ น่ารักนะ
‪ไม่รู้เลยว่านายมีลูก
‪ก็นายบอกเราว่าอย่าติดต่อไป
‪นายเหนื่อยไหม ห้องพร้อมแล้วนะ
‪ฉันจะไปสูดอากาศหน่อย
‪- ฉันไปด้วย ‪- ไม่เป็นไร ฉันอยากไปคนเดียว
‪โอเค
‪เดี๋ยวเรียกทรงชัยมาขับรถให้
‪เบอร์ของฉันอยู่ในนั้น ‪ถ้าต้องการอะไรก็โทรมาได้นะ
‪และนี่เงินสด เอาไปใช้ให้สนุก
‪เขาจะพานายไปเที่ยวบาร์ในบางลา
‪ไปที่ร้านมันนี่ ไนท์สิ ‪เป็นบาร์ของซัค สนุุกแน่นอน
‪พรุ่งนี้เราต้องคุยกัน
‪ทำไมคุณไม่เคยพูดถึงพี่ชายเลย
‪ผมไม่เจอเขามา 15 ปีแล้ว
‪ปิดเรื่องอะไรไว้อีกหรือเปล่า
‪เปล่า
‪เขาทำเรื่องแย่ๆ มา ‪ผมไม่อยากพูดถึงมัน
‪เรื่องแบบไหนกัน
‪ลืมไปเถอะ มันเป็นอดีตไปนานแล้ว ‪โอเคไหม
‪เขาเคยปกป้องผมเสมอ
‪คุณพูดตลอดว่า ‪ช่วงวัยเด็กของคุณมันซับซ้อน
‪ใช่ นั่นแค่พูดให้เข้าใจง่ายๆ
‪มีปัญหาอะไรหรือเปล่า
‪ไม่เลย ไม่มีปัญหา
‪โอเค
‪งั้นไม่ต้องกังวล ‪เราจะดูแลเขาเป็นอย่างดี โอเคไหม
‪- ไม่อยากพูดถึงเหรอ ‪- ไม่อยาก
‪ว่าไงฮิชาม เป็นไงบ้าง
‪ทำไมพาเธอมาด้วย
‪ไม่เป็นไร เธอไม่กวนเราหรอก
‪แต่มันกวนใจฉัน ฉันอยากคุย
‪มีเรื่องอะไร
‪เมห์ดีกลับมา
‪เมห์ดีออกจากคุกแล้ว
‪เมห์ดี พี่ชายนายน่ะเหรอ
‪จะใครล่ะ รู้จักคนชื่อนี้อีกเหรอ
‪ให้ตาย ขอโทษที
‪เขาสบายดีไหม
‪ก็ดูโอเคดี
‪ตั้ง 15 ปี
‪- ผ่านไปเร็วจริงๆ ‪- สำหรับเขา อาจจะไม่
‪ดีใจด้วยที่เขากลับมาแล้ว
‪หวังว่าเขาจะทำตัวดี
‪เขาพูดถึงฉันไหม
‪ไม่เลย ไม่พูดถึงใครเลย
‪ตัวร้ายกลับมาแล้ว
‪เขาอยู่ไหน
‪ที่ป่าตอง
‪(มันนี่ ไนท์)
‪- เธอน่ารักดีนะ ว่าไหม ‪- อะไรนะ
‪- แค่อีตัวไม่พอหรือไง ‪- อะไร
‪- ใครให้แกแตะเนื้อต้องตัวเธอ ‪- ใจเย็น
‪แล้วฉันทำแบบนั้นอยู่เหรอ ไอ้เวร
‪ที่รัก
‪ขอดูแผลหน่อย
‪กอยาฟว์ พาวินนี่ไปห้องฉุกเฉิน ‪เขาเลือดออก
‪มาเร็ว วินนี่
‪ชื่ออะไรคะ
‪ลืมไปได้เลย
‪เมห์ดี ไม่จริงน่า
‪ไม่อยากจะเชื่อ
‪ดีใจที่ได้เจอนะ เพื่อน
‪ฉันกำลังนั่งคิดอยู่เลยว่า ‪หมอนั่นหน้าตาเหมือนเมห์ดี
‪มาเจอพรรคพวกสิ
‪เอาเอวาไปได้เลย
‪เธอทั้งสวย
‪และลีลาเด็ด
‪ฉันไม่ได้มาหาอีตัว
‪พวกเธอเป็นเจ้าหญิง ไม่ใช่อีตัว ‪เป็นสาวพราวเสน่ห์
‪นายนึกไม่ถึงแน่ว่าพวกเธอทำอะไรได้
‪ฉันมีเวลานั่งนึกตั้ง 15 ปี
‪แม่เจ้า ดูนั่นสิ
‪ดูนั่น
‪ชื่ออะไรคะ
‪เมห์ดี
‪ยินดีที่ได้รู้จัก คนไม่ดี คนร้ายๆ
‪เมห์ดีต่างหาก
‪ในภาษาไทย ชื่อเมห์ดี ‪คล้ายกับคำว่า "ไม่ดี"
‪และน้องชายนาย ฮิชาม ‪ก็คล้ายกับคำว่า "จิ๋มช้ำ"
‪- ไม่ใช่ที่ที่เหมาะกับเราเลย ‪- เป็นที่สำหรับทุกคน สวรรค์บนดิน
‪รอมาสิบห้าปี ! ‪วันนี้ฉันมีความสุขที่สุดในชีวิตเลย
‪เราต้องฉลอง
‪เขาเข้าไม่ถึง ‪แต่คนส่วนใหญ่ชอบที่นี่
‪อย่าพูดแบบนั้น เขาช่วยชีวิตฉัน
‪- แล้วไง ‪- ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ก็เพราะเขา
‪สภาพเขาดูไม่ได้เลย อย่าไปพูดถึงเขา
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
‪ต้องการอะไร
‪อย่ามาแตะตัวฉัน
‪กลัวเหรอ
‪ไม่
‪ไม่ชอบฉันเหรอ
‪ฉันไม่ชอบพวกยั่วสวาท
‪ฉันรู้จักคนแบบคุณดี
‪รู้ว่าต้องทำยังไงให้มีความสุข
‪ฉันไม่คิดแบบนั้น
‪อย่าทำเขาตื่น
‪ว้าว
‪งีบไป 15 ปี สภาพยังกับเจ้าหญิงนิทรา
‪ใครจะจูบเขาก่อนล่ะ
‪ไอ้บ้า
‪หนึ่ง สอง...
‪ดูทุเรศไหม
‪- ไม่ เสื้อลายดอกเข้ากับนายดี ‪- เหรอ
‪ดูสิ
‪ทะเล สาวๆ ธุรกิจ...
‪หวานปานน้ำผึ้ง
‪ฉันเกลียดมากเวลาอะไรๆ มันหวาน
‪นายพูดถูก อย่าเปิดช่องเด็ดขาด
‪นายอาจจะขำ แต่ฉันว่ามันโคตรสนุกเลย
‪- ฉันสนใจเล่นกอล์ฟ ‪- งั้นเหรอ
‪มันช่วยให้ฉันใจเย็น
‪การมีเป้าหมาย ช่วยให้มีสมาธิ
‪แต่ก็ยังผ่อนคลายและไม่เครียด
‪ทันทีที่หวดลูกออกไป
‪จุดกลางลำตัวก็เข้าที่
‪เป้าหมายก็คือให้ลูกกอล์ฟ
‪ลงหลุมไป เจ๋งสุดๆ เลย
‪ใช่ แล้วนายก็เข้ารูเก่ง
‪ฉันหมายถึงหวดลูก ตีกอล์ฟ
‪อย่าสับสนระหว่างหลุมกอล์ฟ
‪กับรูตูดตัวเอง
‪ตลกมาก
‪ไม่ก็รูที่กระสุนจะเจาะ
‪ไม่ตลกเท่าไหร่
‪ยังไม่กิน
‪โดดแล้ว !
‪สุดยอด
‪พวกเธอสุดยอดทุกคน นั่นแหละปัญหา
‪ให้ตายสิ
‪เชิญหัวเราะกันให้สนุกเลย
‪ฉันรอมาตั้ง 15 ปี
‪ไหนส่วนแบ่งฉัน
‪เอาส่วนแบ่งมา แล้วฉันจะกลับฝรั่งเศส
‪มันอยู่ที่นี่ ไม่ใช่ที่ฝรั่งเศส
‪หูหนวกเหรอ
‪ส่วนแบ่งฉันล่ะ
‪- เราจะอธิบายให้ฟัง ‪- อะไร
‪ฉันอ่านในข่าว เราได้มาสองล้านห้าแสน ‪พวกเรามีกันหกคน
‪พวกนายติดเงินฉันสี่แสน
‪มันซับซ้อนกว่านั้น ฉันจะพูดยังไงดี
‪เกิดเศรษฐกิจซบเซาครั้งใหญ่ ‪มันไม่เหลือแล้ว
‪เราต้องสร้างทุกอย่างใหม่ ‪หลังเกิดสึนามิ
‪พูดอะไรของนาย
‪- พวกนายก็ดูอยู่ดีกินดีนี่ ‪- ให้ตายสิ พระเจ้า
‪อย่าเอาพระเจ้ามายุ่ง ‪ฉันติดคุกแทนพวกนายตั้ง 15 ปี
‪พวกเรารู้น่า
‪นายกลับเอาแต่มั่วเซ็กส์ ‪ทั้งวันทั้งคืนเลย !
‪เมห์ดี...
‪- เดี๋ยว... ‪- อะไร
‪การที่คนอื่นอดตายไม่ใช่ปัญหาของฉัน
‪- เงียบไป ‪- ช่างมันสิ
‪เงินสี่แสนสำหรับคุก 15 ปี ‪ไม่ได้มากอะไรเลย
‪นั่นก็เดือนละ 2,222
‪ช่วยดูแลส่วนแบ่งของฉันไม่ได้เหรอ
‪- ฉันเป็นขยะไร้ค่าเหรอ ‪- ใจเย็น
‪ฉันไม่มีเงินสด เดี๋ยวเราจะขายของกัน
‪เราต้องขอเวลาหน่อย ‪ไม่มีอะไรเป็นชื่อฉันเลย
‪ทุกอย่างเป็นของเมียหมด ‪ทั้งเรือ บ้าน สนามกอล์ฟ
‪- นี่เรื่องบ้าอะไรกัน ‪- เรื่องจริง
‪ที่นี่เราเป็นเจ้าของธุรกิจไม่ได้
‪ต้องใช้ชื่อพวกสาวๆ
‪ไม่งั้นก็ต้องร่วมมือกับคนไทย ‪ที่คอยขูดเลือดขูดเนื้อ มันไม่ง่าย
‪ฉันไม่สนอะไรทั้งนั้น
‪เขามีสนามกอล์ฟนะ ‪มีสนามกอล์ฟเลยเหรอ
‪เรามีหุ้นอยู่ในสนามหนึ่ง
‪ก็ไม่เลวนะสำหรับพ่อค้ายา ‪ที่เป็นคนขับรถให้เรา
‪ใช่ๆ
‪กอยาฟว์ เลิกมุดหัวแล้วพูดอะไรหน่อย
‪สบายๆ หมายความว่าไง
‪หมายถึงทุกอย่างโอเค
‪มีปัญหากันอยู่นะ
‪สบายบ้าอะไร ‪มีปัญหาใหญ่โตอยู่นะ
‪ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว
‪- ห่วยแตก ‪- นายเพิ่งตื่นเหรอ
‪พวกนายทุกคนตกลง ‪จะเอาเงินส่วนของเขากัน
‪หุบปากไปเลยนะ
‪ตอนที่เราเสียทุกอย่าง ‪นายไม่พูดแบบนั้นนี่
‪หุบปาก !
‪ได้ ฉันจะหุบปาก
‪อย่าร้องไห้สิ
‪จูเลีย ขอละ อย่าร้อง
‪บินมาภูเก็ตสิ
‪ไม่ได้
‪เดี๋ยวผมจ่ายคืนให้
‪ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องห่วง
‪- เดี๋ยวเราจะหาทางกันนะ เมห์ดี ‪- นายบอกว่าฉันจะเข้าใจ
‪- ฉันว่าฉันเข้าใจแล้ว ‪- ไม่ นายยังไม่เข้าใจ
‪ฉันแต่งกับเธอ ‪ไม่ใช่พ่อหรือพี่ชายเธอ
‪พวกนั้นขูดรีดฉันแทบหมดตัว
‪- มันได้ส่วนแบ่งเท่าไหร่ ‪- เจ็ดในสิบ
‪- ล้อเล่นน่า ‪- ดูเหมือนล้อเล่นเหรอ
‪- เขาได้เท่าไหร่ ‪- ฉันไม่ได้ส่วนแบ่ง
‪เราเป็นหุ้นส่วนกัน แบ่งครึ่งๆ
‪จากที่เหลือนั่น เขาเอาไปครึ่งหนึ่ง
‪สิบห้าเปอร์เซ็นต์จากธุรกิจ ‪ไม่ได้เยอะเลยนะ
‪แล้วนายล่ะ
‪ฉันมีร้านอาหาร เดอะพาราไดส์บีช
‪ขายแฮมเบอร์เกอร์กับพิซซ่า ‪ให้คนแบบพวกเรา
‪ฉันเป็นเจ้าของบาร์สองแห่ง ‪นายเห็นมันนี่ ไนท์แล้ว
‪แต่กอยาฟว์ไม่เหลืออะไรเลย
‪งั้นเหรอ
‪ฉันเสียเงินไป โชคดีที่พวกนี้ช่วย
‪- เสียได้ยังไง ‪- ไว้มีเวลาจะเล่าให้ฟัง
‪โอเค นอกจากเขา ‪พวกนายก็เป็นนักธุรกิจกันหมด
‪ฉันต้องมีส่วนด้วย
‪เมห์ดี ขอละ...
‪การพักผ่อนจะดีกับนาย ‪พวกเรามาอยู่กันพร้อมหน้าแล้ว
‪สนุกกับมัน ‪เลิกว่าทุกคน เลิกทำตัวเศร้าได้แล้ว
‪ฉันจะให้บาร์ที่ป่าตองสองแห่ง
‪แต่เอาปัญหาไปด้วยนะ
‪ปัญหาอะไร
‪มีไอ้เลวสองตัวโผล่มาเมื่อห้าปีก่อน ‪แล้วไม่ยอมไปไหนเลย
‪พวกมันแย่งสาวๆ จากร้านฉันไป ‪ตอนนี้ก็เจ็ดคนแล้ว
‪- พวกอาหรับเหรอ ‪- พวกคนดำ
‪- แล้วนายไม่ทำอะไรเลยเหรอ ‪- ฉันอยากมีชีวิตที่นี่แบบเงียบๆ
‪ถ้าฉันไปยุ่งกับพวกมันคนหนึ่ง ‪มันก็จะมาพังร้าน
‪- นายจะทำยังไง ‪- ทำอย่างที่เราทำกันมาตลอด
‪มันไม่ง่ายนะ
‪ถ้านายคิดว่า ‪ความรุนแรงแก้ปัญหาไม่ได้
‪แปลว่านายยังออกแรงไม่เต็มที่
‪นั่นแหละนายคนเก่า
‪ไว้ใจฉันได้เลย
‪แกใช่มุสซาหรือเปล่า
‪ฟังฉันให้ดี
‪ฟังนะ ไอ้เวร
‪ฉันจะมาเป็นเจ้าของมันนี่ ไนท์
‪พาสาวๆ ที่แกเอาไปมาคืนซะ เข้าใจไหม
‪ครั้งต่อไป แกตายแน่ !
‪นายอยากกินอะไร
‪- มีอะไรบ้าง ‪- แฮมเบอร์เกอร์ พิซซ่า...
‪เอาแฮมเบอร์เกอร์
‪- เนื้อระดับแรร์นะ ‪- ใช่
‪- ปลาดุกฟู ‪- โอเค
‪- ปลาดุกฟูสองที่ ‪- จัดให้เลย
‪ทำไมนายถึงหมดเนื้อหมดตัว
‪ชายหาดนั่น...
‪ตอนนั้นมีศพเกลื่อนไปหมด เละเทะเลย
‪ฉันอยู่ภูเก็ตตอนที่เกิดสึนามิ
‪ต้องใช้เวลาสิบวัน ‪กว่าฉันจะหาร่างเมียเจอ
‪ตั้งสิบวัน
‪จากนั้นฉันก็ช่วยคนไทยฟื้นฟู ‪ฉันเสียทุกอย่างไป
‪- แล้วคนอื่นๆ ล่ะ ‪- พวกนั้นไปกรุงเทพฯกัน
‪นายช่วยเธอไว้เหรอ
‪เธอเป็นเหมือนลูกสาวฉัน
‪เธออายุสองขวบ ‪ตอนที่ฉันฉุดออกมาจากโคลน
‪มีแต่มือเล็กๆ ของเธอที่โผล่ขึ้นมา
‪ครอบครัวเธอไม่รอด ‪ฉันเลยเลี้ยงเธอเอง
‪เมห์ดี
‪ฉันสาบานเลย ‪ถ้าฉันมีเงิน ฉันให้นายไปแล้ว
‪ฉันไม่มีอะไรจะเสียแล้ว
‪ยกเว้นเธอ
‪เธอสวยนะ
‪สวยสุดๆ เลยแหละ
‪ฉันอยากให้เธอได้เรียน
‪แล้วไม่ต้องมาลงเอยแบบผู้หญิง ‪ที่ขายตัวให้พวกเลวๆ
‪แบบนั้นก็ดี เพื่อน
‪ดีมากเลย
‪- ใครน่ะ ‪- น้องชายผมชวนพวกเรามา
‪ไม่นะ
‪ฉันไม่อยากไป คุณไปเถอะ
‪ไม่ได้หรอก ผมไม่ยอมทิ้งคุณ ‪คุณต้องไปกับผม
‪- ใครไปบ้าง ‪- ทุกคนเลย
‪ทุกคนนี่ใครบ้าง
‪ก็ทุกคนแหละ
‪จะมีใครจำชื่อฉันได้ไหม
‪ตอนที่ฉันตกอับ ‪พวกเขาทิ้งฉันไปกันหมด
‪แม้แต่น้องชายคุณ
‪พวกเขาไม่มีทางเลือก
‪ครอบครัวใหญ่ขึ้นนะ
‪คุณมาในฐานะนักท่องเที่ยว
‪หรือคุณจะอยู่ที่นี่ต่อ ‪เหมือนคนอื่นๆ ล่ะ
‪- เขาเป็นใครเหรอ ‪- พิชัย
‪- พี่ชายต่างแม่ของอ้อม ผู้การตำรวจ ‪- ที่เอาเงินนายไปเหรอ
‪เงียบไว้
‪เขาพูดว่าอะไร
‪นายมาแบบนักท่องเที่ยว ‪หรืออยากอยู่ที่นี่ต่อ
‪- นักท่องเที่ยว ‪- ดีเลย
‪- ตอบได้ดีนะ ‪- ขอบคุณ
‪ตอบได้ดีมาก
‪แล้วชอบประเทศไทยไหม
‪ชอบ
‪แล้วคุณทำอาชีพอะไรที่ฝรั่งเศสครับ ‪คุณเมห์ดี
‪ธุรกิจเหรอ
‪อยู่เรือนจำ
‪ว้าว ! อยู่เรือนจำ
‪ผมรู้มาว่า ‪เรือนจำที่ฝรั่งเศสอยู่สบายมากๆ
‪มีทั้งโทรทัศน์ ห้องน้ำ
‪แต่ละห้องขังมีคนอยู่แค่สามคน
‪หมายถึงมีที่เยอะ
‪ที่นี่ไม่เหมือนกัน รู้ไหม
‪ทุกคนอัดอยู่ในพื้นที่เดียวกัน
‪ห้องน้ำอยู่ตรงกลาง
‪ที่ฝรั่งเศส ‪ดูไกลๆ นึกว่าโรงแรมสามดาว
‪ตลกดี
‪ใช่ตลก ตลกมากๆ
‪เลิกจูบหมานั่นสักที ขยะแขยง
‪อิจฉาเหรอ
‪คิดว่าตลกหรือไง
‪ฉันบอกให้ขำเหรอ
‪พอแล้วที่รัก
‪พออะไร คุณกำลังทำตัวเป็นจุดสนใจ
‪- เอามือวางไว้บนหัว ‪- อะไรนะ
‪เอามือไว้บนหัว !
‪- ล้อเล่นน่า วินนี่ ‪- ดูเหมือนล้อเล่นไหมล่ะ
‪เอามือไว้บนหัว !
‪ดี ผมบอกแล้วค่อยเอาลง
‪เอาปลาให้หมาโง่ของเธอด้วย
‪วางไว้ให้ได้จนถึงเวลาของหวานนะ ‪ให้มันรู้บ้าง
‪โอเค ไม่เอาน่า หยุดทีได้ไหม
‪พวกคุณเป็นแขกในร้านของฉัน ‪ทาเทียน่า เอามือลงจากหัว
‪ไม่งั้นก็ออกไปทั้งคู่
‪เอาลงได้แล้ว อีโง่
‪บางอย่างก็ไม่เปลี่ยนเลย
‪แด่มิตรภาพ
‪แด่น้องชายฉัน
‪แด่เพื่อนๆ ที่ไม่ลืมฉัน
‪ไม่มีใครลืมนาย
‪แด่จูเลียผู้ไม่เคยทอดทิ้งฉัน
‪เธอเขียนมาหาฉันทุกวัน
‪เธอทำให้หัวใจฉันอบอุ่น
‪เธอต้องเคยเช็ดก้นคนในบ้านพักผู้ป่วย ‪ในขณะที่พวกนายนอนอาบแดด
‪ทุกอย่างที่ผมทำต่อจากนี้ ‪ผมจะทำเพื่อคุณ
‪ผมสาบาน
‪- ไชโย ‪- ไชโย
‪กินใจมาก
‪อะไร
‪- พวกเขาอยากเจอนาย ‪- งั้นเหรอ
‪โอเค
‪นายซ้อมมันเหรอ
‪ฉันแค่ไปทักทาย
‪เมห์ดี
‪ฟังนะ ถ้านายทำตัวแบบนั้นอีก ‪ฉันฆ่านายแน่
‪คิดว่าเราอยูู่ไหน
‪เรากำลังกินอาหารกับพี่เขยฉัน ‪เพื่อปกป้องนาย
‪หยุดไร้สาระสักที
‪มันเรื่องของฉัน
‪ฉันเคยวิจารณ์เพื่อน ‪ที่ไปสนุกกับกะเทยไหม
‪ไม่ ฉันเงียบปากไว้
‪นายเป็นคนเดียว ‪ที่มากับอีตัวฝรั่งเศส
‪ฉันไม่เหมือนคนอื่น ‪รู้ไหมฉันเกลียดอะไร
‪ผู้ชายที่ไปยุ่งกับอีตัวไทย
‪ตอนเมียนายหักหน้าฉัน ‪แล้วนายเงียบสนิท ฉันเกลียดยิ่งกว่า
‪ฟังนะ เวลาเมียฉันพูดถูก ‪ฉันก็ปล่อยให้เธอพูด
‪นายทำตัวแย่ ‪ฉันอยากจะหยุดนาย
‪งั้นเหรอ ตามสบายเลย
‪ไปให้พ้นหน้าฉัน ‪นายสร้างปัญหามาพอแล้ว
‪ฉันเป็นคนสร้างปัญหาเหรอ
‪ตั้งแต่พี่นายกลับมา ‪นายก็ทำตัวน่ารำคาญ
‪แล้วเจอกัน
‪- ดีใจที่ได้เจอ ‪- โอเค
‪- ฉันพูดจริงนะ ‪- ภรรยานายสวยมากเลย
‪ขอบคุณ
‪พรุ่งนี้ฉันไปหา
‪ไม่จำเป็น อยู่กับครอบครัวเถอะ
‪เมห์ดีเรียกร้องให้สำนึกผิดอะไร
‪- มันก็ธรรมดา ‪- ใช่สิ
‪มาคุยกันแบบเปิดอกดีกว่า
‪เราปล้นเงินมา เกิดผิดพลาด ‪อาจจะเป็นนาย ฉัน หรือวินนี่ก็ได้
‪เป็นความผิดนายไม่ก็ฉันงั้นเหรอ ‪มองฉันสิ ฉันผิดเหรอ
‪ไม่ แล้วไงล่ะ
‪- เขาอยากได้เงิน ‪- ส่วนแบ่งของเขา
‪ก็ต้องเป็นแบบนั้น และเขาก็จะได้
‪แล้วนายจะทำยังไง
‪เราไม่มีอะไรให้ขาย นายจะทำยังไง
‪- ไม่มีอะไรเป็นชื่อนายเลย ‪- เลิกไร้สาระสักที
‪คุณคิดยังไงกับพี่ชายผม
‪ว่าไงนะที่รัก
‪คุณคิดยังไงกับพี่ชายผม
‪เขาดูอ้างว้างนะ
‪ฉันเห็นความเกลียดชังในแววตาคุณ
‪อย่าทำอะไรโง่ๆ นะ
‪- ฉันทนไม่ได้แน่ ‪- ผมรู้ว่าผมทำอะไรอยู่
‪เวลาผมยอมรับอะไรไม่ได้ ‪มันเป็นเรื่องของคติส่วนตัว
‪คุณกับคติของคุณนี่นะ
‪คุณไม่เปลี่ยนไปเลย
‪ดีแล้วไม่ใช่เหรอ
‪ล่ำขึ้นนะ
‪ก็ต้องดูแลตัวเองบ้าง
‪โอเค เด็กๆ
‪- บ๊ายบาย ‪- กลับบ้าน
‪ฉันมีเรื่องต้องพูด
‪ฉันฆ่าตำรวจคนนั้นเมื่อ 15 ปีก่อน
‪ฉันเป็นคนทำ
‪ทำไมถึงพูดเรื่องนี้
‪เพราะมันทำให้ฉันลำบากใจ
‪นายควรจะได้มีชีวิตแบบที่ฉันมีที่นี่
‪นายติดคุก 15 ปีเพื่อปกป้องเรา ‪ฉันไม่รู้จะพูดกับนายยังไง
‪- ฉันทำพลาด ‪- ฟังนะ ฮิชาม...
‪ฉันติดคุกแทนทุกคน แค่นั้น
‪ตอนนี้พวกนายต้องจ่าย โอเคไหม
‪ฉันรู้
‪ขอเวลาฉันหน่อย
‪ฉันดีใจสุดๆ เลยที่ได้เจอพวกนายอีก
‪แต่ฉันก็ต้องนึกถึงจูเลีย ‪และตัวฉันเองด้วย เข้าใจไหม
‪ฉันรู้สึกเหมือนหลังชนฝาแล้ว ‪ฉันไม่ชอบเลย ไอ้น้อง
‪ฉันรู้
‪หาทางออกซะ ให้เร็วด้วย
‪เอาละ ด็องโก้ใช่ไหม
‪- สบายดีไหม ‪- ดี
‪นั่งสิ อยากดื่มอะไรไหม
‪ลดเสียงลงหน่อย
‪กวนใจแกเหรอ เพลงดีนะ
‪พวกสมัยใหม่
‪ดุดันกว่าเก่า ‪ถล่มพวกหลงยุคแบบแกเละ
‪ไม่แปลกใจเลย
‪นี่ เรามาเพื่อคุยให้เรื่องมันจบนะ
‪- อยากคุยเหรอ ‪- ใช่
‪ฉันรู้จักแก คนเขาพูดถึงกัน
‪ฉันไม่รู้จักแก
‪ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ‪พวกเราไม่มีปัญหากันเลย
‪- นี่ไม่ใช่ที่ของแก ต้องการอะไร ‪- คืนสาวๆ ร้านฉันมา
‪อย่าพูดกับเราแบบนั้น ไอ้เวร
‪หุบปากไป
‪ฉันจะเป่าหัวแกซะ
‪พูดอะไรของแก
‪แกจะเล็งได้ยังไง
‪ฟังนะ สาวๆ ทำตามที่ตัวเองต้องการ
‪ถ้าพวกเธออยากทำงานที่นี่ ‪ก็ต้องตามใจ
‪ใครจะไปห้ามล่ะ แกเหรอ
‪ด็องโก้ใจเย็น ฉันหาสาวมาให้นายได้
‪คิดว่าเราต้องให้แกช่วยเหรอ
‪จบหรือยัง
‪สาวๆ กอบโกยเงินมาให้
‪พวกเธอเบื่อจะทำงานในบาร์ห่วยๆ ‪ให้ไอ้อ้วนสกปรกแล้ว
‪เราดูแลพวกเธอดี
‪ด้วยการเอากับพวกเธอเหรอ
‪ฉันไม่เหยียบเท้าคนอื่น
‪ดังนั้นอย่ามาเหยียบเท้าฉัน ‪เข้าใจไหม
‪หยุดเถอะ
‪หยุดถามสักทีว่าฉันเข้าใจไหม
‪คิดว่าฉันโง่เหรอ
‪แกขู่ฉันเหรอ
‪หนุ่มๆ ใจเย็น ‪ดูด้วยว่าเราอยู่ที่ไหน
‪เราอยู่ในประเทศไทย ‪ก็เหมือนอยู่ในปาร์ตี้ใหญ่ๆ นั่นแหละ
‪วันพรุ่งนี้ ‪ฉันอยากได้สาวๆ พวกนั้นคืน
‪- เดี๋ยวดูก่อน ‪- นายจะต้องทำ
‪สลิม อย่าเป็นนกสองหัวสิ
‪- ฉันชอบนายนะ ‪- ฉันแค่พยายามจะสะสางปัญหา
‪แน่ละ
‪น้องนายกับเพื่อนๆ นี่ฝรั่งจริงๆ ‪อ่อนปวกเปียกกันหมด
‪พวกนี้จริงจัง ‪ลักลอบพาคนมาขายที่นี่หมดเลย
‪สมัยก่อนเคยเป็นที่โมร็อกโกกับสเปน ‪ตอนนี้มาอยู่ที่นี่หมด
‪พวกนั้นไม่สนหรอก
‪พวกมันพร้อมจะเก็บนายแบบไม่มีเหตุผล
‪ใช่ ฉันเห็นคนแบบนั้นมาแล้วในคุก
‪เมห์ดี เราจะหาทางได้
‪ใส่เสื้อผ้าซะ
‪นี่ ต้องการอะไร
‪- ฉันเหรอ ‪- เธอต้องการอะไร
‪- ฉันไม่สน ‪- โอเค ไปอยู่ตรงนั้น
‪แกไม่เข้าใจสินะ
‪ฉันเข้าใจ
‪เราจ่ายเงินเธอ
‪เรามาโดยสันติ พวกเธอเป็นอีตัว
‪- ไสหัวไป ‪- ใจเย็น ไอ้แก่
‪เธอเซ็กซี่ เธอจะได้มีความสุข
‪เธอทำให้ฉันคิดถึงบ้าน
‪- งั้นก็กลับบ้านไป ‪- อะไรนะ
‪ต้องให้ลงมือเหรอ
‪มีดพร้าเหรอ
‪เล่นอะไรอยู่กันแน่
‪นี่ ไอ้พวกคนขาว
‪- ไอ้เวร ! ‪- งั้นเหรอ
‪- ระวังตัวไว้ ‪- กลัวตายเลย
‪สั่นไปหมดแล้วเนี่ย
‪ไปให้พ้น พวกแกทุกคน ไสหัวไป เร็ว !
‪ทำเป็นเก่ง เราจะจัดการแก
‪จะจัดการฉันเหรอ
‪จริงเหรอ ไสหัวไปไอ้สวะ
‪ไปซะ ไปให้พ้นหน้าฉัน
‪เราต้องเริ่มลงมือแล้ว
‪ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก ถ้าเริ่มสงคราม ‪เราเองจะเสียหายหนัก
‪- ขอโทษที ‪- คุณไปอยู่ไหนมา
‪อยู่มันนี่ ไนท์
‪สนุกกับสาวๆ
‪อย่าพูดไร้สาระแบบนั้นสิ
‪ฉันเจอผู้หญิงยุโรปที่ถูกนอกใจ ‪และคุยกันถูกคอเลย
‪ก็ดีนี่
‪งั้นเหรอ ฉันไปละ
‪ฉันไม่รอคุณหรอกนะ ‪ถ้าคุณไปอยู่กับสาวๆ
‪ฟังนะ ถ้าคุณอยากไปมั่วกับอีตัว ‪ฉันก็เข้าใจ
‪คุณไม่เข้าใจ ให้ตายสิ
‪นี่เรื่องอะไรกัน
‪ฉันไม่ใช่ผู้หญิงโง่ๆ นะ
‪ทิ้งฉันไว้ที่นี่ ‪แล้วไปปาร์ตี้กับเพื่อนๆ ในภูเก็ต
‪เหมาะแล้วกับคนเลวอย่างคุณ
‪ผมมีเรื่องต้องไปจัดการ
‪ก็มีตลอดนั่นแหละ ‪มีแต่เรื่อง
‪ไม่มีวันเปลี่ยน
‪- จูเลีย ‪- อย่ามายุ่งกับฉัน
‪- ไชโย ‪- ชนแก้ว
‪ดื่มเพื่อลืม
‪ฉันรู้สึกเหมือนเมื่อ 15 ปีก่อน
‪เกิดอะไรขึ้น
‪- ไม่มีอะไร ‪- ไม่เล่าหน่อยเหรอ
‪ฉันไม่มีอะไรให้เล่า
‪พ่อของคุณมีเงิน
‪แต่พวกเขาโตมากับความยากจน ‪ในบ้านสงเคราะห์
‪เมห์ดีกับฮิชามคอยปกป้องกันและกัน
‪และก็จะเป็นแบบนั้นตลอดไป
‪ไม่มีใครแยกพวกเขาได้ ทั้งคุณทั้งฉัน
‪พาฉันมาที่นี่ทำไม
‪ผมจะพยายามสงบสติ
‪ผมมีอะไรต้องจัดการนิดหน่อย ‪จากนั้นเราจะไปเที่ยวเกาะกัน
‪คุณรออะไรอยู่ล่ะ
‪เงินของผม
‪คุณคิดว่าพวกนั้นจะให้เหรอ
‪ถ้าไม่ให้ ผมก็จะเอามาเอง
‪ยังไงล่ะ
‪ฮัลโหลวินซ์ นี่เมห์ดี
‪ฉันมีเรื่องให้ช่วย
‪ติดต่อปาโบลแล้วมาที่นี่
‪ที่ภูเก็ต ประเทศไทย
‪ไม่ใช่พัทยา ให้ตายสิ ภูเก็ตน่ะ
‪ไม่ได้ให้มาสนุก
‪ได้เลย
‪ฉันหวังพึ่งนายนะ
‪จูเลีย !
‪พวกมันยิงใส่เด็กๆ
‪ไม่ๆ ๆ
‪(พาราไดส์บีช)
‪(พาราไดส์บิตช์)
‪ไอ้หมาเวรนั่นดมตูดฉันไม่เลิก !
‪- ระวัง ‪- ฉันเบื่อไอ้หมานี่จริงๆ
‪ระวัง !
‪ฮัลโหล
‪อะไรนะ
‪พวกมันฆ่าสลิม ตอสซา และสมบัติ ‪ฆ่าเหมือนหมูเหมือนหมา
‪ใช่ พวกมันถล่มร้านอาหารฉันซะเละ ‪เหลือแต่ซาก
‪ช่างหัวร้านอาหารนายสิ
‪ทีนี้ไงต่อ
‪เราจะทำยังไงกัน
‪- ไม่ทำอะไรเลยเหรอ ‪- มีไอ้พวกเลวนั่นเยอะมาก
‪- ตัดหัวมันซะ ‪- อะไรนะ
‪ด็องโก้กับไอ้อีกคน
‪โบด็อกซ์กับคนไทยตัวใหญ่นั่น
‪นั่นแหละ
‪- แล้วยังไง ‪- อะไรล่ะ
‪นายต้องการอะไร
‪อยากให้พวกเราทำอะไร
‪นายไม่เคยทำอะไรสักอย่าง
‪นายบ้าไปแล้วเหรอ
‪- นั่นไม่ใช่ปัญหา ‪- ฉันว่ามันใช่
‪ถ้านายจะตามล่าพวกมัน งั้นฉันเอาด้วย
‪ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเขา
‪เขามีภรรยากับลูก
‪เราอยู่อย่างเงียบๆ มาตลอด 15 ปี
‪เราลืมเรื่องสู้รบไปแล้ว
‪เวลามีปัญหาก็แค่ตบนิดหน่อย
‪โอเค งั้นเวลามีปัญหา ‪นายก็ปล่อยให้มันตบเหรอ
‪พวกนั้นก็แค่สาวขายตัว ‪จะไปสนเรื่องเสียอีตัวห้าหกคนทำไม
‪ฉันหาเรื่องให้เหรอ
‪ทำไมนายต้องก่อเรื่องด้วย
‪หุบปาก ฟร็องสกี้
‪- พวกเรา... ‪- เขาพูดถูก
‪เราปล่อยให้มันมาหยามแบบนี้ไม่ได้ ‪ฉันเอาด้วย
‪- แบบนี้ไม่ต้องถามหรอก ‪- ใช่เลย !
‪เร็วเข้า
‪มาเร็ว
‪เร็วๆ
‪รีบไปเถอะ
‪- บ๊ายบายเด็กๆ ‪- บ๊ายบายเร็ว
‪ไปกันเถอะ
‪นี่แม่ยายฉัน
‪ที่นี่พวกมันหาเราไม่เจอหรอก
‪เขาทำให้เราเจอปัญหาใหญ่
‪เขากำลังจัดการปัญหาให้เราอยู่
‪เขาทำในสิ่งที่เราทำไม่ได้
‪ได้ยินที่ฉันพูดไหม
‪เรามีข้อตกลงอยู่แล้ว พ่อตานาย...
‪ช่างหัวพี่เขยฉัน ‪กับผลประโยชน์ของเขาเถอะ
‪จะบอกให้นะ พอเรื่องทั้งหมดเงียบ
‪เดี๋ยวเขาก็กลับมา รู้ไหมทำไม
‪พวกเขาก็ต้องการเรา ‪เหมือนที่เราต้องการเขา
‪- พวกเขาสนใจแต่เงิน ‪- งั้นเหรอ
‪พี่นายเป็นปีศาจ ‪เขาจะพาเราล่มจมกันหมด
‪เรื่องของเรื่องก็คือ
‪เมื่อ 15 ปีก่อน ‪เราไม่น่าโดนจับได้เลย
‪- ทำไมล่ะ ‪- ทำไมตำรวจถึงไปอยู่ที่นั่น
‪มันต้องจบได้แล้ว
‪ใจเย็นหน่อย
‪- นายกลัวเขา ‪- ระวังหน่อย
‪ฟังนะ เขาเป็นพี่ชายฉัน ‪ฉันจะไปทำอะไรได้ บอกที !
‪โชคดีที่เขาเป็นพี่นาย
‪ระวังปากด้วย
‪มีคนหักหลังเรา
‪เลิกพูดไร้สาระเถอะน่า
‪ทุกค่ำคืนในคุก...
‪ตลอด 5,475 คืน ‪ฉันนั่งคิดซ้ำไปซ้ำมา...
‪เราเป็นกลุ่มสุดท้ายที่ออกมา ‪นายอยู่หลังฉัน
‪พวกนั้นเปิดฉากยิงใส่
‪ฉันเห็นนายล้ม เลยกลับไปช่วย
‪น้องฉันกลับมายิงคุ้มกันให้เรา
‪ใครที่อยู่ตรงนั้นโดยไม่ขยับเลย
‪ใครที่ออกรถทันทีที่ฉันพานายขึ้น
‪- วินนี่เหรอ ‪- ไม่ เขากลับมากับกอยาฟว์
‪ฟร็องสก์เหรอ
‪ใช่ ฟร็องสก์
‪เขาเป็นคนขับ
‪ในเมื่อเขาเป็นคนเดียวที่ขายยา
‪เขาหักหลังพวกเราเพื่อเอาตัวรอด
‪ไม่มีทาง อย่าพูดงั้นสิ
‪โอเค งั้นฉันจะหุบปากละ
‪- เขาเป็นเพื่อนฉัน ‪- เราก็เพื่อนกันหมด
‪ฉันเป็นเพื่อนนาย
‪ฉันมาเพื่อเตือน แล้วก็ปกป้องนาย
‪มองดูรอบๆ ให้ดีสิ
‪เราได้แต่รออยู่โง่ๆ
‪เพียงแค่สองสัปดาห์
‪เขาเปลี่ยนสวรรค์ของเราเป็นนรก !
‪- ฮัลโหล ‪- เรียบร้อยแล้ว
‪โทรหาพี่เขยนายเลย
‪เกิดอะไรขึ้น ฮิชาม
‪รปภ. สองคนถูกฆ่าที่บาร์ของซัค
‪สลิมก็โดนยิงตอนสงกรานต์
‪ฉันรู้เรื่องหมดแล้ว
‪เมื่อคืนมีคนถูกยิงคามอเตอร์ไซค์
‪และเมื่อวาน มีอีกสามคน ‪โดนยิงที่หาดกะตะ
‪- สามเหรอ ‪- ใช่ สามคน
‪ตอนนี้ต้องจัดการ ‪แก๊งนักเลงยกพวกตีกัน
‪ใช่นายไหม
‪คิดว่าฉันจะฆ่าพวกนั้นได้เหรอ
‪หน้าที่นายคือปกป้องเรา
‪ไม่รู้เรามาถึงจุดนี้ได้ไง
‪เราอยู่อย่างสันติ ไม่ไปหาเรื่องใคร
‪โอเค เราจะปิดบาร์ ‪ปิดร้านสาวเปลื้องผ้าทั้งหมดในป่าตอง
‪จนกว่าคลี่คลายปัญหาได้
‪ไปบอกเพื่อนๆ นาย
‪เราจะขยายวงไปถึงทุกที่
‪และเราจะใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้
‪เพื่อกวาดล้างนักเลงไปจากเมืองของเรา
‪ถ้าพวกมันอยากจะฆ่ากันเอง ‪ก็ไม่เป็นไร
‪พวกโจรค้ายาบ้าพวกนั้น ‪ซื้อโสเภณียุโรปจากที่นี่
‪สำหรับฉัน ‪พวกมันไม่ใช่เพื่อน ก็แค่คนแอฟริกา
‪พวกมันเป็นคนฝรั่งเศส โอเคไหม
‪เหรอ ก็อาจจะ
‪ประเทศไทยไม่เคยตกเป็นเมืองขึ้น
‪(หาดป่าตอง ภูเก็ต ประเทศไทย)
‪อยู่ที่นี่ พวกมันหาเราไม่เจอหรอก
‪แล้วคุยกัน
‪- อยากกินอะไรไหม ‪- ไม่ ขอบใจ ฉันไม่หิว
‪ว่าไง ฮัลโหล
‪- จูเลีย พาเด็กๆ ขึ้นไปข้างบนที ‪- ได้
‪ไปเร็วเด็กๆ
‪ไป
‪ไปอ่านนิทานกันดีกว่า
‪ว่าไง
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันไม่ทันระวังตัว
‪พูดได้แค่นั้นงั้นเหรอ
‪- นายไปอยู่ไหนมา ‪- ฉันหลับอยู่
‪หลับอยู่เหรอ
‪- ฉันขอโทษ เพื่อน ‪- ขอโทษ ขอโทษทำไม
‪- นายไม่ได้ทำอะไรเลย ‪- ฉันจะไปทำอะไรได้
‪นายจะทำอะไรได้เหรอ
‪เราทำสงครามอยู่ นายกลับนอนหลับ ‪นายมีเมียกับลูกฉันอยู่ด้วยนะ !
‪ไปให้พ้น !
‪ฉันพลาดเอง
‪งั้นเหรอ งั้นก็ไปตายซะ !
‪พอได้แล้ว
‪ไม่รู้ว่าพวกมันหาเราเจอได้ยังไง ‪ฉันไม่รู้จักที่นั่นด้วยซ้ำ
‪เอาเลยสิ ชกฉัน ฆ่าฉันเลย
‪เอาเลย
‪ฉันบอกว่าฉันขอโทษไง
‪มีพวกมันตายสามคนที่หาดกะตะ
‪พวกมันมีกันสี่คน
‪งั้นก็ยังมีไอ้เลวอีกหนึ่ง ‪ที่เหลือรอดอยู่
‪พวกมันโจมตีครอบครัวเรา ฮิชาม
‪นายต้องบอกทุกอย่างที่นายรู้มา
‪นี่ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น ‪โอเคไหม
‪พวกมันอยากได้สองล้านดอลลาร์
‪ฉันรู้ แล้วเราจะทำยังไงดี
‪เพราะฉันไม่มีเงินขนาดนั้น
‪ไม่มีจริงๆ
‪ฉันว่าทั้งหมดนี้ ‪มันเกี่ยวข้องกับธุรกิจของนาย
‪กับคนค้ายาบ้านั่น
‪ฉันจะโทรหาพ่อแล้วถามดู ‪ว่าเราทำอะไรได้บ้างเรื่องเงิน
‪ถ้าเป็นคนอื่น
‪แต่พวกมันจับน้องสาวฉันไป !
‪และครอบครัวฉันก็โดนทำร้าย
‪นี่ เธอก็เป็นภรรยาฉันเหมือนกัน
‪แกต้องการอะไรจากฉัน
‪ปล่อยฉันไป !
‪ฟังนะ ต้องการเงินเหรอ ต้องการอะไร
‪ฟังก่อน ฉันมีลูกนะ
‪พูดจริงๆ ‪ลูกฉันห้าขวบคนหนึ่ง เจ็ดขวบคนหนึ่ง
‪ลูกๆ ต้องการแม่นะ รู้ไหม
‪อะไร
‪เขาบอกว่าจะตรวจสอบทุกอย่าง
‪แล้วก็พูดถึงจูเลียส ซีซาร์
‪เขาไม่พอใจ
‪ตอนนั้นเธออยู่กับใคร
‪วินนี่กับเมียเขา
‪ทาเทียน่า และจูเลีย เมียของเมห์ดี
‪บุญ เมียของฟร็องสก์ ‪แล้วก็ชอนกับโนม
‪แล้วทำไมนายไม่อยู่กับลูกกับเมีย
‪ฉันทำงานอยู่
‪นี่พวกเรา
‪พวกมันเพิ่งบอกเวลานัดเจอ
‪บนสะพานพร้อมด้วยเงิน
‪นายชื่ออะไร
‪เมห์ดี
‪โอเค นายคนไม่ดี
‪ลืมเรื่องทั้งหมดนี่เถอะ
‪วินซ์ !
‪- นายโอเคนะ ‪- ใช่ นายล่ะ
‪- โอเคนะเพื่อน ‪- ยอดเยี่ยม
‪พักร้อนครั้งนี้สนุกแน่ !
‪ลูกแม่
‪ว่าไงคะ
‪คุณต้องไปกรุงเทพฯ
‪- แล้วคุณล่ะ ‪- ผมจำเป็นต้องอยู่นี่
‪- คุณจะอยู่นานไหม ‪- ก็จนสะสางปัญหาจบ
‪ระวังตัวนะ
‪ฉันไม่อยากให้เกิดอะไรขึ้นกับคุณ
‪ระวังพี่ชายนายด้วย
‪พี่ชายคุณล่ะ
‪ทำไมเหรอ
‪ทำไมเขาถึงไม่มาร่วมงานศพ
‪ผมไม่รู้
‪มองตาฉัน
‪ถ้ารู้อะไร จะบอกฉันใช่ไหม
‪- ใช่ ‪- ตั้งแต่เขาโผล่มาก็เกิดเรื่อง
‪ทั้งยิงกันบนถนนกับเพื่อนคุณ
‪การตายของพ่อฉัน
‪แล้วคุณเห็นไหม
‪เขาเป็นคนเดียวที่ไม่ได้มาวันนี้
‪พวกเราก็เหมือนกัน
‪เราไม่มีความลับต่อกัน
‪เหมือนหยินหยางเหรอ
‪- เดี๋ยว ‪- อะไรเหรอ
‪ผมมีเซอร์ไพรส์ให้
‪อะไร
‪ดูสิ
‪ไม่จริงน่า
‪น้อง
‪วินซ์
‪เป็นไงบ้าง
‪นี่ปาโบล
‪ว่าไง
‪ยินดีที่ได้พบ
‪ไม่รู้เลยว่านายจะมา
‪- ฉันไม่พลาดงานแต่งพี่หรอก ‪- เขาไม่บอกฉันเลย !
‪- นี่วันสำคัญ ‪- ชีวิตก็แบบนี้
‪ขอบคุณ
‪ฉันมีความสุขจัง
‪มีอะไรจะบอก และคุณไม่ชอบแน่
‪ลองว่ามา
‪พวกคุณสองคนต้องกลับบ้าน
‪ที่นี่อันตรายเกินไป
‪แล้วฉันจะไปอยู่ไหน ‪เราแต่งงานกันแล้ว มากับฉันสิ
‪ของขวัญฮันนีมูนคือการไล่เหรอ
‪ผมจะให้เงินคุณเพื่อใช้เดินทาง
‪อีกไม่นานพอเรื่องซา ผมจะกลับไป
‪แล้วนานเท่าไหร่ล่ะ
‪หนึ่งปี สองปี หรือจนฉัน ‪ไปเยี่ยมหลุมศพ ฟังแล้วสบายใจจริงๆ
‪- ฟังนะ ‪- นี่มันเพื่ออะไร
‪คุณรู้ผมเป็นใคร ทำอะไร ‪รู้ว่าผมคิดอะไรอยู่งั้นเหรอ
‪ไม่เลย คุณไม่เคยอยากรู้
‪คุณนึกเอาเอง ‪นึกว่ามันดีกว่าที่เคยเป็นสมัยก่อน
‪ก็คิดแบบนั้นต่อไป
‪ชีวิตผมมันพังหมดแล้ว
‪แล้วชีวิตฉันไม่พังเหรอ
‪- หยุดสักที ‪- หยุดอะไร
‪ทุกอย่าง ‪ทำไมคุณถึงต้องพกอาวุธในร้านอาหาร
‪ผมอยากจบเรื่องที่ผมเป็นคนเริ่ม ‪ให้คุณหลุดพ้นจากความอยาก
‪หลุดพ้นจากความอยากเหรอ
‪จะต้องสนเรื่องอะไรอีก ‪ถ้าไม่มีคุณอยู่ด้วย
‪นี่
‪เงินนั่นมาจากไหน
‪- คุณเป็นคนลักพาตัวใช่ไหม ‪- พูดจบหรือยัง
‪จบแล้ว
‪รู้อะไรไหม ถ้ามีเรื่องจะพูดแค่นั้น
‪ไม่น่าลำบากแต่แรก
‪จูเลีย ขึ้นมา
‪พรุ่งนี้ฉันจะไปกับน้อง ‪คุณไม่ต้องมาหรอก
‪- ตามนั้น ‪- ฉันบอกลามาเยอะพอแล้ว
‪อย่าร้องไห้เลยนะ
‪ฉันไม่ได้ร้องไห้เสียใจ ฉันโกรธ
‪ผมทำทั้งหมดนี่เพื่อคุณ
‪คุณไม่จำเป็นต้องทำเลย
‪แค่ได้อยู่ลำพังกับคุณในบ้านเล็กๆ
‪ฉันก็คงมีความสุขที่ได้มีชีวิต ‪เหมือนคนปกติ
‪รู้ใช่ไหมว่าปกติเป็นแบบไหน
‪บางทีคุณน่าจะตายๆ ไปซะ ‪ตายในการปล้นครั้งนั้น
‪ฉันคงเริ่มต้นใหม่ได้ไปแล้ว
‪อย่ามาแตะต้องฉัน อย่า !
‪- หยุดนะ ! ‪- มานี่
‪อย่ามาแตะต้องฉัน
‪อย่า ! ไปให้พ้น !
‪ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก ไปให้พ้น !
‪(ด่านตรวจหนังสือเดินทาง)
‪เชิญข้างนอกด้วยครับ
‪เชิญข้างนอก
‪ขอหนังสือเดินทางด้วย
‪ฉันรู้จักคุณนี่ จำฉันได้ไหม
‪จำได้ เรากินมื้อค่ำด้วยกัน ‪พร้อมกับสามีคุณ
‪หนังสือเดินทางด้วย
‪คุณมาถึงประเทศไทยเมื่อสิบวันก่อน
‪เป็นพี่น้องกันเหรอ
‪อะไรเหรอ
‪มาถึงสิบวันก่อน ‪และเป็นพี่น้องกันใช่ไหม
‪ใช่ พี่น้องกัน
‪มาเที่ยวเหรอ
‪มาเที่ยวใช่ไหม
‪มาเที่ยวๆ
‪คุณพักอยู่ที่ไหน โรงแรมอะไร
‪โรงแรมอะไร
‪อิมพีเรียล
‪อิมพีเรียลภูเก็ต
‪โรงแรมอิมพีเรียลภูเก็ต
‪- "อิมเป" อะไรนะ ‪- โรงแรมอิมพีเรียลภูเก็ต
‪นี่อะไรเนี่ย
‪ใช่ เป็นโรงแรมในภูเก็ต
‪ไม่ๆ จะทำอะไรน้องชายฉัน
‪หยุดนะ จะทำอะไรน้องชายฉัน
‪นี่ๆ ไม่เอาน่า
‪- ใจเย็น ‪- ฉันใจเย็นไม่ได้
‪คุณเอาตัวน้องชายฉันไป
‪คุณจะทำอะไรเขา
‪คุณควรจะขึ้นเครื่องกลับปารีสไปซะ
‪โอเค นายไม่ได้เป็นคนจับตัวน้องฉันไป
‪ฟังฉันนะ
‪ไงต่อ
‪- พี่ชายนายมาทำอะไร ‪- ใครถาม หุบปากไป
‪ฉันเป็นเพื่อนนายนะ
‪ช่างหัวนายสิ เลิกคิดแทนฉันสักที
‪ฉันขอให้นายมาคิดแทนเหรอ
‪ฟังนะ เราเป็นรายต่อไป ‪ฉันไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นหรอก
‪เราสร้างทุกอย่างกันที่นี่
‪และกำลังจะเสียทุกอย่างไป
‪ก่อนเขาจะมา ชีวิตนายขาดอะไรไหม
‪พูดกับนายไปก็เท่านั้น
‪นี่เพื่อน
‪ฉันอยากให้เราสามคนคุยกัน
‪ทำไมล่ะ
‪ทุกอย่างเละไปหมด กอยาฟว์
‪เราต้องตัดสินใจก่อนจะสาย
‪ตัดสินใจอะไร
‪เรื่องเมห์ดี
‪หยุดไร้สาระเถอะน่า
‪งั้นเหรอ
‪ไปตายซะ
‪โอเค เยี่ยมเลย !
‪อย่าเอาฉันไปเกี่ยว เข้าใจไหม ‪ช่างเรื่องบ้าๆ ของนายสิ
‪โอเค นายสุดยอดอยู่แล้ว ‪เป็นแบบนี้ต่อไปนะ
‪ปล่อยไอ้เวรนี่ไปเถอะ
‪ฉันรู้ว่าสักวันคุณต้องกลับมาหาฉัน
‪ไปฉี่ไป ไอ้หมา
‪จะเอายังไงกับเมห์ดี
‪- ไม่รู้สิ ‪- งั้นเหรอ
‪จะยอมง่ายๆ เหรอ
‪เมห์ดีเป็นคู่หูใหม่นายเหรอ
‪เมห์ดีเป็นเพื่อนฉัน
‪เขาก็เป็นเพื่อนเราเหมือนกัน
‪เหมือนว่านายอยู่ในกำมือเขา
‪ส่วนนายก็ห้อยอยู่ในกางเกงฮิชาม
‪งั้นเหรอ เยี่ยมเลย
‪อย่าเอาฉันไปเกี่ยว ฉันเกลียดปัญหา
‪เราก็สนิทกันมาตลอด ‪เรามาทำอะไรกันที่นี่
‪แล้วนายล่ะ
‪ฉันคอยระวังหลังให้พวกเรา
‪ใช่สิ !
‪- พวกเรา ใจเย็น ‪- ฉันไม่อยู่แล้ว
‪ไปให้พ้นเลย
‪แต่นายไม่ควรเป็นกลางอยู่แบบนี้
‪นายเป็นเพื่อนฉัน
‪ทุกอย่างที่เราทำสูญเปล่าหมด ‪ตั้งแต่เมห์ดีมา
‪มีไฟแช็กไหม
‪น่ารำคาญชะมัด
‪- นายกลัวเหรอ ‪- พูดอะไรของนาย
‪นายนั่นแหละที่กลัว ‪ตอนหักหลังพวกเรา !
‪- อะไรนะ ‪- อะไร
‪ใช่ เว้นแต่จะเป็นฮิชาม ‪แล้วนายก็ปกป้องเขาอยู่
‪อะไร...
‪ฉันจัดการวินนี่กับซัคไปแล้ว
‪ฉันเข้าใจเรื่องซัคนะ ‪เขาอยู่พวกเดียวกับพี่ฉัน
‪แต่บอกอะไรฉันหน่อย
‪- ทำไมต้องวินนี่ด้วย ‪- เป็นเพราะว่าซัค
‪เมห์ดีกล่อมเขาได้
‪เราทะเลาะกัน วินนี่ปกป้องเขา ‪ฉันเลยยิง
‪เขานึกว่าเราหักหลังเมห์ดี
‪อะไรนะ
‪ฉันอาจจะเลวหลายเรื่อง ‪แต่ฉันไม่ใช่คนขายเพื่อน
‪ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น
‪ฉันคอยปกป้องนายเสมอ
‪พวกมันจะยิงฉัน
‪เป็นเพราะพี่นาย
‪ฉันบอกแล้วแต่นายไม่ยอมฟัง
‪เขาปั่นหัวให้เราหันมาสู้กันเอง
‪ทั้งหมดก็เพื่อยึดธุรกิจของเราไป
‪เป็นนายจะทำยังไง
‪ฉันจะบอกให้นะ ไอ้หนุ่มนักกอล์ฟ
‪รู้จักกฎของเลขสามไหม
‪ต้องมีหนึ่งคนที่เจ็บปวด
‪นายมันเห็นแก่ตัวเกินไป
‪ฉันบอกแล้วให้นายเลิกคิดแทนฉัน
‪นายถามว่าอะไรดีที่สุดสำหรับฉัน
‪ฉันจะบอกให้
‪ปกป้องพี่ชายฉัน แค่นั้น
‪ใช่
‪มองฉันสิ เมห์ดี
‪ฉันไม่ได้หักหลัง
‪นายเชื่อซัคเหรอ นายมันโง่
‪นายฆ่าคนบริสุทธิ์ไปสองคน
‪ไม่มีใครหักหลังใครทั้งนั้น
‪ฉันโดนตำรวจสะกดรอยมา
‪นายก็เลยฆ่าพวกเขา
‪ใช่ไหม
‪พอสักทีเถอะ
‪พออะไร
‪ในขณะที่นายนอนอาบแดดอยู่บนเรือยอชต์
‪ตีกอล์ฟ และให้กะเทยอมนกเขา
‪ฉันนั่งอ่านหนังสืออยู่
‪ฉันอ่านมาเกียเวลลี
‪เขาบอกว่า
‪มนุษย์ลืมการตายของพ่อ ‪ได้เร็วเสียกว่าการผลาญมรดก
‪จะพูดว่ายังไงดี
‪"จุดกลางลำตัวก็เข้าที่"
‪ทำแบบนี้ทำไม ฮิชาม
‪นายอยากฆ่าพี่ฉันงั้นเหรอ
‪ฆ่าพี่ฉันเหรอ
‪ไอ้สารเลว !
‪ไอ้เวรเอ๊ย !
‪ทรงชัย กอยาฟว์ !
‪อะไร ไอ้เลวนี่ฆ่าวินนี่กับซัค
‪เอาไอ้ขยะนี่ไปให้พ้น
‪ให้พี่น้องได้อยู่ด้วยกัน
‪ให้อยู่ตามลำพัง
‪จะเลี้ยงเครื่องดื่มฉันเหรอ
‪แน่นอน